Adios my watch!

 धावण्याची माझ्याशी गाठ पडून आता अनेक वर्षे झालीत. आता एखादा run इतका अंगवळणी पडलाय की मी धावतोय की एखादं दैनंदिन कंटाळवाणे काम करतोय यात मला आता फरक करता येत नाही!

जेव्हा running सुरू केलं तेव्हा एक जोडी sneakers, एक कॉटनची शॉर्ट्स, कॉटनचाच टीशर्ट , आणि फोन मधलं strava इतकच सोबत असायचं. एक वर्षात कॉटन ची जागा dryfit मटेरियल नी घेतली आणि sneakers ची जागा running shoes ने घेतली. फोन:strava तसच राहिलं आणि एक वर्ष. महागडं watch घ्यायची तेव्हा लगेच इच्छा झाली नाही कारण या कंटाळवाण्या व मनोधैर्याची आय-भैन एक करणाऱ्या व्यायामप्रकारात आपण फार काळ टिकू असं मला अजिबात वाटलं नाही , आणि त्यामुळे असल्या श्रीमंत हौशी, आरामात टीकेचं लक्ष्य बनू शकत होत्या. तसंही लोकं पाडून घालून बोलायला तयारच असतात.
तरी मग जशी गरज वाढत गेली तसं एक GPS घड्याळ घेतलंच, जे घालून मी पोहूही शकत होतो. ज्यादिवशी हे घड्याळ माझ्या फोनशी sync झालं,तेव्हापासून माझ्या फोनचा रिंगटोन बंद झाला. माझं हे घड्याळ , माझ्यासोबत खूप खूप ठिकाणी फिरलं, अगदी DRDO पासून कॅनबेरा पर्यंत त्याने मजल मारलिये, त्याने कितीतरी क्षेपणास्त्रांशी हस्तांदोलन केलंय,marathons धावलंय ,समुद्रात डुंबलय, डोंगरात बागडलय, नदीत तरंगलय , हायवेवर जीव मुठीत घेऊन हेंदकळलय, माझ्यासोबत शॉवर घेतलाय, सायकलवर बसुन सायकलचीच अक्कल त्याने काढलीय , थोडक्यात हे घड्याळ माझ्यासारखंच वागायला शिकलंय.
कर्णाच्या कुंडलांसारख ते घड्याळ माझा अविभाज्य घटक झालं. या घड्याळाचं नावही तितकच नैसर्गिक आणि सोपं असं "घड्याळ" आहे.
घड्याळाने मला सटीक सल्ले दिलेत , "तू आता जरा शांत होशील का? तुझा HR वाढलाय" "तू आज दमला होतास, नीट झोपला नवतास का?" "वजन वाढतंय, बरका! मागल्या महिन्यात एक किलो कमी होतं. हो , आणि पाणी कमी पितोयस, काळजी घे रे बच्चू" "शाब्बास, आज चांगला धावलास, पण अमुक अमुक ठिकाणी elevation जास्ती होतं, तेव्हा cadence कमी झाला होता, पण ठीके ते"
असे आणि असे किती तरी "heart to hearts" त्याने शेअर केलेत. मला वठणीवर आणलय.
घड्याळाला केव्हा मी गृहीत धरायला लागलो ते कळलं सुद्धा नाही , आणि त्याने skynet च्या T-1000 सारखं या गोष्टीचा कधीही फायदा उचलायचा प्रयत्न केला नाही!
He was more like a "Friday" on a deserted island!
परवा धोधो पावसात मी , माझी सायकल "लेक्षमी" आणि "घड्याळ" लांबच्या फेरफटक्याला गेलो , पानशेतचा पाऊस ,चहा आणि वडापाव उपभोगुन परत आलो , घड्याळ काढून ठेवलं आणि त्याला विसरूनही गेलो. संध्याकाळी लक्षात आलं की घड्याळात पाणी शिरलंय, आणि एक पांढरा मोठा ठिपका त्याच्या स्क्रीनवर आलाय. घड्याळ शेवटचा श्वास घेतोय. घड्याळ आता जाणार या कल्पनेने मला एक विषण्ण हूरहूर लागलीय. मी घड्याळाला जिवंत ठेवायचा अतोनात प्रयत्न केला-करतोय, पण त्याच्या स्क्रीनवर त्या पानशेतच्या पावसाच्या थेंबाचं साम्राज्य पसरत चाललंय आणि काही दिवसात त्याचा स्क्रीन पूर्ण जमीनदोस्त होईल आणि त्याबरोबर घड्याळही!
त्याची जागा आता नवीन घड्याळ घेईल , पण त्या नव्या घड्याळाला "घड्याळाची" जागा घ्यायला बेसुमार प्रयत्न करावे लागणार आहेत. त्याला तो electronics आहे हे विसरावे लागेल.
He is going to have to fill very big shoes!!

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Review : The Crown

Image
 The Crown  --Netflix I remember vividly, when I was in school we had to write an inspiring or often mundane quote on the black board , every day! Often we struggled to find a good one to go on the top. There was no internet ,no smart phones, computers or abundance of information channels, from where we could pull it off and display it as "extensive research". Mostly it would be trips to the library and digs into Shakespeare, Dickens , Shelley , Keats or Byron , for crying out loud! It's another story that most of the times those trips turned out about stealing centrefolds of Maradona, Baggio , Steffi or Edberg, from"SportStar" magazine. I remember once writing "A faint heart never won a fair lady" (which now I realise was so wrong on so many levels) and getting mixed responses from various teachers when they had their period. Most of it was "There's still time for that" . One teacher went ahead and erased that but not before giving me an...
Read more

Review : The Great Indian Kitchen

Image
  #TheGreatIndianKitchen -- Amazon prime video फेमिनिसम! मला या उक्तीची ओळख अगदी हल्ली हल्लीच झाली असे म्हणायला हरकत नाही. काय होतं फेमिनिसम माझ्यासाठी? मानवाधिकार, मानवी हक्क संरक्षण इत्यादी पश्चिमात्य विचारधारांप्रमाणे भारतात आश्रयास आलेल्या चैनी पाश्चिमात्यांच्या विघातक व विद्रोही सवयी. लहान असताना माझ्या आई वडिलांना सगळी कामं वाटून घेताना खरंतर मी पाहिलं होतं पण बहुदा ही कामं तुझी (म्हणजे माझी) नाहीतच , तू अभ्यास कर या परिस्थितीजन्य फर्माना किंवा प्रेमापोटी मी ती कामं किंवा स्वयंपाक करण्याच्या भानगडीत कधी पडलो नाही, अभ्यास मात्र केला. शिवाय त्यावेळी जवळच्या नातेवाईकांच्या किंवा शेजारी-पाजारी आवर्जून, पुरुष अथ वा स्त्रीसत्ताक प्रणालीच नजरेला जाणवली. Neutral असं नव्हतंच काही. त्या कारणामुळे फेमिनिसम lightyears लांब होतं माझ्या पासून. माझ्या लग्नाच्या दुसऱ्या दिवशी मी आमची बेडरूम झाडत होतो , तेव्हा माझी एक काकू मला चिडवण्याच्या हेतूने खोचकपणे म्हणाली होती की हा चांगलाच सुधारला दिसतोय ,की बायकोने झाडू दिला हातात? तेव्हा आतून मला तिचा केवळ रागच आलेला नव्हता तर मला तेव्हा स्वतःची थोड...
Read more
 5 Feb 2024 Ignoring abuse is a crime! दोन एक आठवड्यापूर्वीची गोष्ट.स्थळ वेस्टेंड थिएटर समोरचा SGS मॉल. दोन मित्र आणि मी , त्यांची खरेदी संपवून बाहेर थांबलो होतो. साधारण 5pm ची वेळ आणि त्यात weekday असल्याने गर्दीही तुरळकच होती. बाहेर रिक्षावाले आपली रिक्षा लायनीला लावून गप्पा मारत उभे होते. शेजारीच दोन तीन भिकारी पोरं काहीतरी विकत होती. म्हणजे purse बिर्स असं काहीतरी. बाहेर येणाऱ्या बायका पोरी त्यांचे probable गिऱ्हाईक! सहसा मॉल मध्ये खरेदीला आलेला व्यक्ती क्वचीतच असं बिन ब्रँडी माल घेते हे माझं generalisation. त्यामुळे त्या पोरांना मार्केटिंग साठी थोडा जास्तच effort घ्यावा लागत होता. त्यातच एक दहा बारा वर्षाचं पोरगं एका बाईला विनवणी करायला लागलं, म्हणजे तिला हात लावून "मॅडम लो ना , सस्ता देता हू" वगैरे आणि तश्यात तोल जाऊन ती बाई पडता पडता वाचली. तडक एक समाजसेवक रिक्षावाला तावातावाने आला आणि त्या कवळ्या पोराचं बकोट पकडुन त्याला सौम्य शिवीगाळ करायला लागला.ते पोरगं पण रस्त्यावरच वाढलं होतं. ते पण उलट उत्तरं देत बसलं आणि शब्दाला शब्द वाढत गेला आणि काही समजायच्या आत त्या समाजसे...
Read more